Saltee Islands (3) - papegaaiduikers

Het was een prachtige dag op de Saltee Islands, maar het absolute hoogtepunt waren toch wel de vele papegaaiduikers die hier rondvlogen, rondliepen en hun holletjes ingingen om voor hun jongen te zorgen. Het was een drukke dag voor de fotograaf. 

Een mooi tafereeltje: een papegaaiduiker landt nogal onhandig in het gras, waardoor een soortgenoot een stukje opzij moet springen. Je zou bijna denken dat de alk ze aan het uitlachen is. Vanuit het holletje boven de alk gluurt een papegaaiduiker naar buiten.

Op de volgende foto zie je een vogel die net uit een hol komt. Ze graven holen om er een ei in te leggen en het kuiken bescherming te bieden. Ze gebruiken ook wel holen van konijnen en als het nodig is, verjagen ze de konijnen uit hun holen.

Hieronder zie je een groepje papegaaiduikers. Later hoorde ik iemand zeggen dat ze de laatste weken voor het vertrek uit de broedkolonie gebruiken om te socialiseren. Daar lijkt het hier inderdaad op. Ik moet eerlijk bekennen dat er op de voorgrond nog een zesde papegaaiduiker stond. Deze was echter zo onscherp dat ik hem met het fotobewerkingsprogramma uit de foto heb gezet.

Op de volgende foto zie je een vliegende papegaaiduiker. Tijdens de vlucht gaan de vleugeltjes heel snel op en neer, ze klapperen zo’n 400 keer per minuut.

We hadden drieënhalf uur op het eiland. Dat lijkt lang, maar de papegaaiduikers hebben hetzelfde effect als pinguïns. Je blijft maar kijken naar deze koddige vogels en krijgt er niet snel genoeg van.

Als je in tijdschriften foto's ziet van papegaaiduikers, is dat vaak met een heleboel kleine visjes in hun snavel. Je vraagt je dan af hoe ze dat voor elkaar krijgen. Ze gebruiken hun tong en de speciale structuur van hun snavel om de visjes vast te houden. Hun snavel heeft kleine stekeltjes aan de binnenkant die helpen om de visjes op hun plaats te houden terwijl ze blijven jagen.

De papegaaiduiker met de visjes bleef even zitten. Er stonden een paar mensen voor de ingang van zijn hol. Zodra zij doorliepen, waggelde de vogel het hol in om er even later zonder de visjes weer uit te komen.

Er staat een troon op Great Saltee Island, ook wel bekend als de “Prince Michael’s Throne.” Deze troon werd opgericht door Michael Neale, die zichzelf in 1943 uitriep tot Prins van de Saltee-eilanden toen hij de eilanden kocht. De troon symboliseert zijn liefde voor de eilanden en zijn visie om de eilanden als zijn eigen koninkrijk te beschouwen.

Nadat we terug waren op het vasteland, begonnen we aan onze rit naar ons hotel in Thurles. Onderweg gaf de auto een melding dat de benzine bijna op was, dus gingen we opletten of we ergens een tankstation zagen. Bij het eerste tankstation stond alleen nog een overkapping overeind. Even later stopten we bij een volgend tankstation, maar daar was de benzine op. Gelukkig vonden we snel daarna een tankstation waar we wel konden tanken. Toen we na het eten terugkwamen bij het hotel, deed de stroom het niet meer op onze kamer. Ze hebben een elektricien gebeld om het op te lossen. De man zat thuis naar het EK voetbal te kijken (Portugal-Frankrijk). Gelukkig slaagde hij erin om een noodoplossing voor de nacht te creëren.

Saltee Islands (2)

Drieteenmeeuwen zijn aanzienlijk kleiner dan grote mantelmeeuwen of zilvermeeuwen. Ze broeden in kolonies op steile kliffen, waardoor er in Nederland weinig gebroed wordt door deze soort. Langs de kust worden ze echter regelmatig waargenomen. 
Op een kleine rots voor de kust van Great Saltee zat een kolonie jan-van-genten.

Hoewel er geen duidelijke kuif zichtbaar is, geven de bronnen op internet voor vogeldeterminatie aan dat dit toch echt een kuifaalscholver is. Tijdens onze wandeling op het eiland zagen we deze vogel op één poot op een rotsblok staan. Toen we er een tijdje later nog een keer langskwamen, zat de vogel er nog steeds.

De zeekoet is een echte zeevogel. Ze broeden op steile rotswanden, bouwen geen nest en leggen hun ei gewoon op een richel. Op de eerste foto zie je hoe druk het kan zijn op zo'n richel. Het is een wonder dat de eieren en kuikens dat overleven. Drie weken nadat het jong is uitgekomen, springt het, blijkbaar begeleid door de vader, van de rotsen in zee. Ze kunnen dan nog niet vliegen. Hun kleur is donkerbruin, in tegenstelling tot de alk, die gitzwart is. Beide vogels hebben een witte borst.

Zeekoeten zie je vaak samen met hun familielid, de alk. In zee zwom een groep vogels van beide soorten door elkaar. Op de rots zitten aan de rand van het groepje zeekoeten twee alken.

De kenmerkende witte streep op de snavel heeft de alk alleen in het zomerseizoen. Net als de zeekoet broedt de alk op steile rotswanden. We waren nog net op tijd op het eiland om de alken, zeekoeten en papegaaiduikers in hun broedgebied te aanschouwen. In de tweede helft van juli trekken ze weg om de rest van het jaar op open zee te verblijven.

Alken, zeekoeten en papegaaiduikers hebben een waggelend loopje dat op het land doet denken aan het waggelende lopen van pinguïns. Ze zijn echter niet verwant aan de pinguïns. Pinguïns leven vrijwel uitsluitend op het zuidelijk halfrond; alleen de Galapagos pinguïn komt ook boven de evenaar voor. Alken zijn juist vogels van het noordelijk halfrond. Dat ze toch zoveel op elkaar lijken, heeft te maken met convergente evolutie. Dit betekent dat ze zich op een vergelijkbare manier ontwikkelen omdat ze zich moeten aanpassen aan vergelijkbare omstandigheden.

Saltee Islands (1)

De kamer van onze lodge in Fethard-on-Sea bleek een moeilijke douche te hebben. Een onmogelijke kraan en het lukte ons niet om er water uit te krijgen. Gelukkig wist een medewerker hoe we het ding aan de praat konden krijgen, zodat we toch nog lekker konden douchen. 's Ochtends zijn we even boodschappen gaan doen in Fethard, omdat er op de Saltee Islands geen voorzieningen zijn. De Saltee-eilanden zijn twee kleine eilanden die 5 kilometer uit de kust liggen bij Kilmore Quay. De ferry naar Great Saltee vertrok vanuit het haventje van Kilmore Quay (foto boven).

Hieronder het uitzicht op de twee Saltee-eilanden. Rechts ligt Great Saltee, het eiland dat we zouden bezoeken.

Om 11 uur vertrok onze boot. Er waren drie bootjes, elk voor twaalf passagiers. Omdat er maar één bedrijf is dat deze excursie aanbiedt, is het aantal bezoekers aan het kwetsbare natuurgebied beperkt tot ongeveer 100 per dag. 

Op de volgende foto varen we langs Little Saltee. Op Great Saltee is geen aanlegsteiger, dus je moet vlak voor het strandje uit de boot en een stukje door het water lopen. Aan land doe je dan weer je schoenen aan om op het eiland te kunnen wandelen. Het is daarom aan te bevelen om een handdoek mee te nemen.

De landing op Great Saltee is aan de noordzijde van het eiland. Daar staat een bord van de familie Neale, die het eiland in bezit heeft. Hoewel de familie Neale, afkomstig uit Kilmore Quay, af en toe op Great Saltee verblijft, is het eiland meestal onbewoond.

Je kunt het eiland zonder echte beperkingen verkennen, hoewel er nauwelijks echte paden zijn. De interessantste vogels zie je aan de zuidzijde van het eiland. Maar al direct nadat we aan land waren gegaan, zagen we een kneu, een mannetje, herkenbaar aan zijn rode borst.

Er zaten ook veel graspiepers en oeverpiepers op het eiland. Deze vogels lijken nogal op elkaar. Een belangrijk verschil is dat graspiepers lichtgekleurde poten hebben, terwijl oeverpiepers donkere poten hebben. Ook de snavel van de graspieper is lichter van kleur. Boven zie je twee graspiepers, daaronder twee oeverpiepers.

In zee kon je regelmatig zeehonden zien die met hun kop boven het water uitkwamen. Het zijn grijze zeehonden, deze soort is een stuk groter dan de gewone zeehond. Beide soorten komen ook in de Nederlandse wateren voor.

De Noordse stormvogel lijkt op een meeuw, maar is een totaal andere soort en niet eens familie van de meeuw. De Noordse stormvogel behoort tot de buissnaveligen en is daarmee meer verwant aan de albatrossen dan aan de meeuwen. In het vervolg van de reis hebben we nog een paar keer Noordse stormvogels gezien.

Drie stadia in het leven van de zilvermeeuw: eerst zie je twee kuikens, daarna een eenjarige meeuw, en tot slot hiernaast staat een volwassen zilvermeeuw.

Twee meeuwen die op elkaar lijken, maar toch verschillende soorten zijn. Hieronder zie je een kleine mantelmeeuw met een jong.

Hieronder staan een paar foto's van grote mantelmeeuwen. Zoals de naam al aangeeft, is de grote mantelmeeuw aanzienlijk groter dan de kleine mantelmeeuw. De grote mantelmeeuw is zelfs de grootste meeuw ter wereld. De kleine mantelmeeuw heeft gele poten, terwijl de grote mantelmeeuw roze poten heeft.