Skellig Michael (2)

Als je de vele papegaaiduikers bent gepasseerd, kom je na een laatste stukje van de trap boven op de rots bij het voormalige klooster.

Op de achtergrond is hier Little Skellig te zien.

Boven stond een gids die ons vertelde over het klooster en zijn bewoners. Ze deed dat best goed, maar het was veel te veel en duurde te lang. Het verhaal was chronologisch en ging van de ene eeuw naar de andere. Het klooster werd gesticht ergens tussen de zesde en achtste eeuw, dus het was een lang verhaal. En als je dan na een hele zit bij de achttiende eeuw bent aangekomen, weet je dat je nog een lange weg te gaan hebt tot de 21ste eeuw.

Het klooster bestaat uit een aantal hutten in de vorm van een bijenkorf. Er waren twee hutten die verwarmd konden worden. De monniken zaten dus vaak in de kou, waardoor de meesten jong overleden en reumatische klachten hadden. Het klooster was bewoond tot ongeveer 1400 en is daarna het altijd een bedevaartsoord gebleven.

Het grote kruis tussen de 'beehive'-hutten heet Priest's Stone. Dit type kruis zie je op veel plekken in Ierland. Op de volgende foto heb je vanaf het klooster uitzicht op een steil pad. Dit pad loopt ook in de richting van het haventje, maar het is niet de Stairway to Heaven waarover je naar het klooster loopt.

We hadden tweeëneenhalf uur op het eiland. Dat lijkt best lang, maar uiteindelijk kwamen we tijd te kort. We zijn vrij snel afgedaald om weer in de buurt van de steiger te komen, waar we zouden vertrekken. Op de heenweg had ik al gezien dat vooral in dat gedeelte de meeste vogelsoorten te zien waren. Het is uiteindelijk gelukt om er nog een aantal op de foto te krijgen, maar een uurtje extra was wel welkom geweest.

Net als een paar dagen eerder op Great Saltee, zagen we ook hier weer de nodige alken. De alken zijn nauw verwant aan de zeekoeten en de papegaaiduikers. Bij de twee alken hieronder is een gespikkeld ei te zien. Alken leggen hun ei tussen mei en juli op dit soort smalle richels. Ze leggen maar één ei per broedseizoen.

Op Skellig Michael hebben we één scholekster gezien.

De oeverpieper is ook een vogel van de kustgebieden; ze broeden langs de kusten van het Verenigd Koninkrijk en Ierland.

De konijnen zijn vermoedelijk door de monniken op het eiland geïntroduceerd. We zagen één konijn temidden van een heleboel vogels. Niet ver daar vandaan zaten een paar drieteenmeeuwen tegen een felgekleurde rotswand.

Er zaten veel drieteenmeeuwen op het eiland, vooral in de buurt van de plek waar je aan wal gaat.

Op de nesten van de drieteenmeeuwen zaten veel kuikens. De volwassen vogels hadden het er druk mee. In tegenstelling tot de alken en de zeekoeten bouwen de drieteenmeeuwen echte nesten op de richels.

De drieteenmeeuw zie je het meest op Skellig Michael, maar ook de andere bekende Europese meeuwen kun je hier zien. Van boven naar beneden: de donkere grote mantelmeeuw, de kleine mantelmeeuw met de gele poten en de lichtere zilvermeeuw met de roze poten. 

In de laatste minuten voor vertrek lukte het ook nog om een noordse stormvogel op de foto te zetten. Net als een paar dagen eerder op Great Saltee had ik hier honderden foto’s gemaakt van de vogels op het eiland. En net als toen zat er precies één foto tussen met een noordse stormvogel.

Saltee Islands (1)

De kamer van onze lodge in Fethard-on-Sea bleek een moeilijke douche te hebben. Een onmogelijke kraan en het lukte ons niet om er water uit te krijgen. Gelukkig wist een medewerker hoe we het ding aan de praat konden krijgen, zodat we toch nog lekker konden douchen. 's Ochtends zijn we even boodschappen gaan doen in Fethard, omdat er op de Saltee Islands geen voorzieningen zijn. De Saltee-eilanden zijn twee kleine eilanden die 5 kilometer uit de kust liggen bij Kilmore Quay. De ferry naar Great Saltee vertrok vanuit het haventje van Kilmore Quay (foto boven).

Hieronder het uitzicht op de twee Saltee-eilanden. Rechts ligt Great Saltee, het eiland dat we zouden bezoeken.

Om 11 uur vertrok onze boot. Er waren drie bootjes, elk voor twaalf passagiers. Omdat er maar één bedrijf is dat deze excursie aanbiedt, is het aantal bezoekers aan het kwetsbare natuurgebied beperkt tot ongeveer 100 per dag. 

Op de volgende foto varen we langs Little Saltee. Op Great Saltee is geen aanlegsteiger, dus je moet vlak voor het strandje uit de boot en een stukje door het water lopen. Aan land doe je dan weer je schoenen aan om op het eiland te kunnen wandelen. Het is daarom aan te bevelen om een handdoek mee te nemen.

De landing op Great Saltee is aan de noordzijde van het eiland. Daar staat een bord van de familie Neale, die het eiland in bezit heeft. Hoewel de familie Neale, afkomstig uit Kilmore Quay, af en toe op Great Saltee verblijft, is het eiland meestal onbewoond.

Je kunt het eiland zonder echte beperkingen verkennen, hoewel er nauwelijks echte paden zijn. De interessantste vogels zie je aan de zuidzijde van het eiland. Maar al direct nadat we aan land waren gegaan, zagen we een kneu, een mannetje, herkenbaar aan zijn rode borst.

Er zaten ook veel graspiepers en oeverpiepers op het eiland. Deze vogels lijken nogal op elkaar. Een belangrijk verschil is dat graspiepers lichtgekleurde poten hebben, terwijl oeverpiepers donkere poten hebben. Ook de snavel van de graspieper is lichter van kleur. Boven zie je twee graspiepers, daaronder twee oeverpiepers.

In zee kon je regelmatig zeehonden zien die met hun kop boven het water uitkwamen. Het zijn grijze zeehonden, deze soort is een stuk groter dan de gewone zeehond. Beide soorten komen ook in de Nederlandse wateren voor.

De Noordse stormvogel lijkt op een meeuw, maar is een totaal andere soort en niet eens familie van de meeuw. De Noordse stormvogel behoort tot de buissnaveligen en is daarmee meer verwant aan de albatrossen dan aan de meeuwen. In het vervolg van de reis hebben we nog een paar keer Noordse stormvogels gezien.

Drie stadia in het leven van de zilvermeeuw: eerst zie je twee kuikens, daarna een eenjarige meeuw, en tot slot hiernaast staat een volwassen zilvermeeuw.

Twee meeuwen die op elkaar lijken, maar toch verschillende soorten zijn. Hieronder zie je een kleine mantelmeeuw met een jong.

Hieronder staan een paar foto's van grote mantelmeeuwen. Zoals de naam al aangeeft, is de grote mantelmeeuw aanzienlijk groter dan de kleine mantelmeeuw. De grote mantelmeeuw is zelfs de grootste meeuw ter wereld. De kleine mantelmeeuw heeft gele poten, terwijl de grote mantelmeeuw roze poten heeft.